Günümüzde ekranlar ve dijital teknolojiler çocukların ve ergenlerin yaşamının doğal bir parçasıdır. Ancak ekran kullanımının kontrolsüz ve yoğun hale gelmesi; çocuğun duygusal, sosyal, akademik ve fiziksel gelişimini olumsuz etkileyebilir. Ekran ve teknoloji bağımlılığı, çocuğun ekran süresini kontrol etmekte zorlanması ve ekran dışındaki etkinliklere karşı belirgin ilgi kaybı yaşamasıyla kendini gösterebilir.
Aileler sıklıkla; ekransız kaldığında yoğun öfke tepkileri, uyku düzeninde bozulma, derslere ilgisizlik, sosyal ilişkilerden uzaklaşma, sorumlulukların ihmal edilmesi ve sürekli çevrim içi olma isteği gibi belirtilerle karşılaşabilir. Özellikle ergenlik döneminde teknoloji kullanımı, duygu düzenleme aracı haline gelebilir ve altta yatan kaygı, yalnızlık ya da özgüven sorunlarını maskeleyebilir.
Çocuk ve ergen psikiyatrisinde ekran ve teknoloji kullanımına yaklaşım, yalnızca süreyi azaltmaya odaklanmaz. Çocuğun gelişimsel ihtiyaçları, aile içi sınırlar, okul yaşamı ve eşlik eden ruhsal zorlanmalar birlikte değerlendirilir. Tedavi sürecinde psikoeğitim, ebeveyn rehberliği, davranışsal düzenlemeler ve gerektiğinde psikoterapötik destek uygulanır.