Kendine zarar verme davranışı, çocuğun ya da ergenin yaşadığı yoğun duygusal sıkıntıyla baş edebilmek için kendisine bilerek zarar vermesiyle ortaya çıkan bir durumdur. En sık ergenlik döneminde görülür; kesme, çizme, yakma gibi davranışlar ya da kendini incitmeye yönelik başka yollarla kendini gösterebilir. Bu davranışlar çoğu zaman ölme isteğinden değil, yoğun duyguları düzenleme ve içsel acıyı hafifletme çabasından kaynaklanır.
Aileler için bu durum son derece kaygı verici olabilir. Ancak kendine zarar verme davranışı “ilgi çekme” ya da “şımarıklık” değildir; çoğunlukla kaygı, depresyon, travmatik yaşantılar, özgüven sorunları ya da duygu düzenleme güçlükleriyle ilişkilidir. Çocuklar ve ergenler yaşadıklarını söze dökemediğinde, bedenleri üzerinden bir ifade yolu seçebilirler.
Çocuk ve ergen psikiyatrisinde bu davranış, ayrıntılı ve bütüncül bir değerlendirme ile ele alınır. Çocuğun duygusal ihtiyaçları, risk düzeyi, aile ve okul yaşamı birlikte değerlendirilir. Tedavi sürecinde psikoeğitim, psikoterapötik yaklaşımlar, aile rehberliği ve gerekli durumlarda ilaç tedavisi uygulanabilir.